Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Ρε σεις! Αυτός μεγαλώνει με ξέφρενους ρυθμούς


Το αποφάσισα! Είμαι μια χαζομαμά. Το βλέπω να μεγαλώνει και λιγώνω! Προσπαθώ να το φανταστώ σε κάθε φάση της ζωής του. Υπομένω καρτερικά τα βασανιστήριά του. Συμβιβάστηκα στο γεγονός ότι με ξυπνάει κάθε μέρα από τις 7.30. Δεν διαμαρτύρομαι που τα χέρια μου θυμίζουν κάτι από πρεζάκι, γεμάτα από χαρακιές και μελανιές, όλα tatoos από τα σουβλερά του δόντια! Το δρακουλάκι!!!
Ανησυχώ μην πέσει από τη σκάλα, όταν τον μαλώνω πονάει η ψυχή μου και μετατρέπομαι σε λυωμένο βούτυρο όταν έρχεται διστακτικά για να μονιάσουμε κουνώντας την ουρίτσα και δίνοντάς μου φιλάκια στα χέρια ή στη μουσούδα -ούπς!- στη μύτη εννοώ...
Αλλά πέστε μου. Δεν είναι ο πιο όμορφος σκύλος ever? Πώς την είπαμε εκείνη την παροιμία με την κουκουβάγια;

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Κρέμασα μια σημαία στο e-μπαλκόνι μου...


Μια σημαία που δεν με νοιάζει ποιος θα την κρατάει.
Φτάνει να την σέβεται.
Και να το αξίζει.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Ladies and Gentlemen, this is Scooby!


Αναγκαστήκαμε να τον διαλέξουμε ανάμεσα σε δέκα κουτάβια που ορμούσαν με άτσαλες κινήσεις στα πόδια μας... Ηταν ο πρώτος που, μόλις μας είδε να πλησιάζουμε, ήρθε τρεχάτος να μας υποδεχτεί. Και ήταν ο πιο όμορφος! Πολύ όμορφος! Ηταν πολύ δύσκολο να απορρίψεις τα άλλα εννέα τρισχαριτωμένα κουταβάκια. Η απόφαση όμως ήταν ομόφωνη! Ο μικρούλης καφέσκούρος και άσπρος στρουμπουλός κούταβος θα ήταν ο σκυλάκος μας! Η γλυκιά κοπέλα που τα φιλιξενούσε στον κήπο της αναγκάστηκε να τον αποχωρηστεί με την υπόσχεση ότι θα μαθαίνει νέα του. Της είπαμε ότι μπορεί να έρθει να τον δει όποτε θέλει, πήραμε τον γλυκό κουταβούλη αγκαλιά και βουρρρρ για το σπίτι!

Και το όνομα αυτού... Σκούμπι!

Ο Σκούμπι είναι ένα ημίαιμο κουτάβι 25 ημερών, που θα γίνει μεσαίου μεγέθους. Εχει κατεβασμένα αυτάκια, γλυκά ματάκια και στρογγυλή μουσούδα. Η ουρίτσα του είναι καφέ και στην άκρη της άσπρη, λες και την έχεις βουτήξει σε κουβά με λευκή μπογιά!
Από την πρώτη εβδομάδα που τον έχουμε στο σπίτι μπορώ να πω -εντελώς αντικειμενικά- ότι είναι ένας πανέξυπνος και πολύ καλόβολος σκυλάκος! Εμαθε ήδη να πίνει γάλα από το πιατάκι του, αγάπησε αμέσως το καλάθι του και το λούτρινο παπάκι που έχω βάλει μέσα (μάλλον του θυμίζει τα αδεφράκια του), μαθαίνει σιγά-σιγά να κάνει την ανάγκη του σε μια ειδική πάνα για pets, δεν διαμαρτύρεται όταν μένει μόνος και δεν μας υποδέχεται με γαβ-γαβ, αλλά μονίμως τρέχει κατά πάνω μας με μια κουνιστή ουρίτσα!

Ο Σκούμπι είναι παιχνιδιάρης και τσαμπουκαλής. Χοροπηδάει, τρέχει, σκαρφαλώνει όπου τον παίρνει και πατινάρει στα πλακάκια, μασουλάει ανελέητα μια πορτοκαλί Αθηνά (σουβενίρ από τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004) και τρελαίνεται για παπούτσια. Οταν τον βουτάω και του αρπάζω τη μουσούδα, τα παίρνει και γρυλίζει με μανία! Ο Σκούμπι είναι και τρυφερούλης. Χώνεται όλο νάζι σε αγκαλιές, λατρεύει να ξαπλάρει στη φλοκάτη, σε κοιτάει στα μάτια σαν να σου χαμογελάει και μόλις βουλιάξει στο καλάθι του και τον πάρει ο ύπνος, βγάζει κάτι μικρές φωνούλες σαν ξεχαρβαλωμένα κλαψουρίσματα... Υστερα τέζα! Πότε σαν κουλουράκι, πότε με τη μουσούδα απ' έξω και πότε ανάσκελα!

Ο Σκούμπι δεν είναι απλά ένα κατοικίδιο.
Είναι ένα μικροσκοπικό ζωάκι που γέμισε το σπίτι και τις καρδιές μας με αγάπη και στοργή...
Είναι το καινούργιο μέλος της οικογένειας...
Είναι ο φιλαράκος μας!

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

KHFISIOTUS TAXITZIDUS σε νέες περιπέτειες...

Όσο ζεις μαθαίνεις με τους Khfisiotus Taxitzidus! Εχουν το ταλέντο να σε εκπλήσσουν καθημερινά! Και όπως είχα γράψει και σε παλαιότερο post μου, νιώθω το χρέος βαρύ στις πλάτες μου να μεταφέρω τις γνώσεις που αποκομίζω σε σας!
Στο κοινό μου....!
Χθες βράδυ λοιπόν, βγαίνω από τον ηλεκτρικό σταθμό στην Κηφισιά και αφού δεν βλέπω το λεωφορείο μου πουθενά στον ορίζοντα, στέκομαι στην πιάτσα των ΤΑΧΙ. Πριν από εμένα, μια κυρία με καστανά ίσια μαλλιά που περιμένει καρτερικά μαζί με το κοριτσάκι της. Ένα μπουμπουκάκι γύρω στα πέντε, με ξανθά μπουκλωτά αγγελικά μαλλιά, κατάλευκο αφράτο δερματάκι-τσουρεκάκι, δαντελωτό εκρού φορεματάκι και μια σχολική ροζ (wannabe grey) τσάντα που σερνόταν στο πεζοδρόμιο... Θα μπορούσε άνετα να είναι μια από τις πορσελάνινες κούκλες της Γλαρένιας...
Εγώ, μπαφιασμένη από τη δουλειά και το ντούκου-ντούκου του τρένου, με ένα ακουστικό στο ένα αυτί και το άλλο να κρέμεται, ακούω τους Green Day να εκλιπαρούν το ξυπνητήρι τους "wake me up when September ends"... (hello!!! έχουμε Οκτώβριο), μαζί με ήχους από κορναρίσματα, τρένα που φτάνουν και ένα τσούρμο αγόρια με μαλλιά απ' τον ύπνο, που περνούν το δρόμο με τα skates παραμάσχαλα.
Και τότε φτάνει εκείνος! Ο κατακίτρινος Khfisiotus Taxitzidus με την καλογυαλισμένη mercedes, μας πλευρίζει στην πιάτσα των TAXI. Τον αναγνωρίζω από το κατεβασμένο "ΕΛΕΥΘΕΡΟ" την φράση "πού πάτε;". Η κυρία με το πορσελάνινο κοριτσάκι σκύβει και του λέει "Πεντέλη". Τότε εκείνος, φανερά απογοητευμένος από την απάντηση, της μουρμουρίζει κάτι και εκείνη στρέφεται προς το μέρος μου. "Μήπως είστε η κ. Στεργίου;" με ρωτά. Εγώ με το ένα αυτί σε λειτουργία δεν καταλαβαίνω και πολλά, αλλά μια φορά Στεργίου δεν με λένε. Οπότε απαντάω ένα ξερό "όχι" και βλέπω τον Khfisiotus Taxitzidus να απομακρύνεται και να εξαφανίζεται μες τη νύχτα...
Βγάζω έκπληκτη και το άλλο ακουστικό και ρωτάω την κυρία που βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που δεν την λένε Στεργίου. "Σας ρώτησε πού πάτε"; Μου γνέφει καταφατικά. "Και όταν του είπατε 'Πεντέλη', τότε σας ρώτησε αν σας λένε Στεργίου"; Πάλι κατάφαση ανάμεικτη με μούτρα αποδοκιμασίας. "Καινούργιο αυτό! Δεν μου έχει ξανατύχει"! της λέω, παραλίγο γελώντας! "Ναι, έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα", μου απαντάει ξεφυσούσασα... Την αρχειοθέτησα αμέσως. Ένα ακόμα θύμα της φυλής των Khfisiotus Taxitzidus. Και ένα ακόμα χαρακτηριστικό τους.
Οι Khfisiotus taxitzidus είναι ΚΑΙ ευρηματικοί! Ανακαλύπτουν συνεχώς καινούργιους τρόπους για να σου αρνηθούν την κούρσα που δεν τους κάθεται καλή στο στομάχι... Όταν δεν σου αρέσει η διαδρομή, παριστάνουν το RADIO TAXI που ενώ περιμένει την κα Στεργίου, την κάνει με πατημένο γκάζι από τον σταθμό και δεν επιστρέφει ποτέ να την πάρει (τουλάχιστον όχι στα επόμενα 10 λεπτά που ήμουν εκεί).
Βάζω ξανά το ένα ακουστικό και ακούω την Bonnie Tyler να ουρλιάζει "I need a Heroe"!! Ακριβώς την ίδια ώρα που έσκασε μύτη και το λεωφορείο μου. Ο δικός μου ήρωας! Ο δικός μου σωτήρας από τους αιμοδιψείς Khfisiotus Taxitzidus. Όρμηξα μέσα και χώθηκα σε μια ανάποδη θέση. Έβαλα και το άλλο ακουστικό και κοίταζα την κυρία με το πορσελάνινο κοριτσάκι να στέκεται εκεί περιμένοντας τον δικό της ήρωα. Υποπτεύομαι πως θα στεκόταν για αρκετή ώρα ακόμα...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Ας μην πονέσει...

Διάβασα σήμερα ένα post στο blog του Μάνου Αντώναρου, ο οποίος εξέφραζε την εξής απορία: "Γιατί ο Αρχιεπίσκοπος πήγε σε ένα από τα καλύτερα (ή το καλύτερο) νοσοκομείο του κόσμου για να τον εγχειρήσει (μεταμόσχευση) Έλληνας γιατρός";
Ας προσπαθήσω να εκφράσω με άλλα λόγια την απορία του: Αφού εμπιστευόμαστε τους Έλληνες γιατρούς περισσότερο από τους ξένους, γιατί τρέχουμε στην άλλη άκρη της γης για να τους βρούμε; Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται κάπως σα να πηγαίνεις στη Νέα Υόρκη και να τρέχεις να φας σουβλάκι στην Αστόρια. Ίσως, πάλι, ο Αρχιεπίσκοπος απλά να ήλπιζε σε ένα διαφορετικό σύστημα Υγείας... Ίσως σε πιο υπερσύγχρονα μέσα.
Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η μάχη είναι άνιση... Όποιας εθνικότητας γιατρός και να είσαι, δεν το παλεύεις... Σπάνια το παλεύεις.

Να σας το δηλώσω εξ αρχής. Τον Χριστόδουλο τον συμπαθώ. Έτσι απλά. Τον "πάω".
Μάλιστα είχα τη χαρά να τον γνωρίσω και από κοντά. Όταν συστηθήκαμε και του είπα το όνομά μου (Μιλένα), δεν έχασε ευκαιρία! Μου κράτησε το χέρι και μου ξεφούρνισε το ανέκδοτο. Το είχε εμπνευστεί από το όνομά μου!
"Ήταν ο Καραμανλής. Όχι αυτός (μου δείχνει τον Κωστάκη - ήμασταν στην καθιερωμένη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο), ο γέρος. Και συναντάει την Μιλεν Ντεμονζό. Όταν συστήνονται, λοιπόν, του λέει εκείνη: 'Χαίρω πολύ, Μιλέν Ντεμονζό' και εκείνος απαντά: 'Χαίρω πολύ! Μι λεν Καραμανλή'"!!!
Ομολογώ ότι με έκανε να γελάσω. Ίσως όχι τόσο με το ίδιο το ανέκδοτο, αλλά περισσότερο με την εικόνα ενός Αρχιεπισκόπου που πετάει τη σκούφια του για ανέκδοτα!

Διαφωνώ με κάποια πράγματα που συμβαίνουν στην Εκκλησία. Και κάθετα και οριζόντια! Δεν μπορώ να χωνέψω το γεγονός πως η Εκκλησία έχει τόσο μεγάλη περιουσία και αντί να την διαθέτει για φιλανθρωπικούς σκοπούς, την νοικιάζει σε υπουργεία ή δεν ξέρω κι εγώ πού. Κι επειδή όντως δεν ξέρω πού (όσα γνωρίζω τα έχω ακούσει από "τρίτους") αν κάνω λάθος, παρακαλώ να με διαψεύσετε και να με διαφωτίσετε.
Δεν μου αρέσει που κάποιοι εκπρόσωποί της δεν αξίζουν να είναι εκπρόσωποί της.
Όμως μου αρέσει που, από τότε που ο Χριστόδουλος έγινε Αρχιεπίσκοπος, βλέπω περισσότερους νέους στην εκκλησία. Ακόμα και με σκουλαρίκια στη μύτη. Και με κουτσουρεμένα μαλλιά. "Όπως είναι". Μπορεί να το θεωρείτε μια "τρύπα στο νερό", αλλά εμένα μ' αρέσει!

Όμως γιατί όλα αυτά να τα αναλύσω τώρα; Αυτή τη στιγμή που ο Χριστόδουλος δίνει μάχη με τον καρκίνο. Με τον καρκίνο που τόσο πολύ μισώ. Και που τόσο πολύ θα ήθελα κάποιος να τον νικήσει, ακόμα κι αν πρόκειται για τον χειρότερο εχθρό μου.
Ο Χριστόδουλος είναι ένας άνθρωπος που... πεθαίνει. Που υποφέρει. Που βασανίζεται από κάτι που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ζήσει τουλάχιστον μια φορά στο πετσί μας. Είτε από συγγενείς, είτε από φίλους και γνωστούς.
Ακόμα κι αν έχει κάνει λάθη, δεν είναι άνανδρο να του τα προσάπτουμε τώρα; Τώρα που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση;
Θεωρώ επίσης χαζό να προσάπτουμε στον Ανδρέα Τζάκη το ότι δεν "ανακάλυψε" πριν την εγχείριση τις μεταστάσεις. Είναι κάτι που συμβαίνει σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, είτε είσαι ο πιο top γιατρός του πλανήτη, είτε είσαι κομπογιαννίτης, είτε είσαι προφήτης και μέντιουμ με έκτη αίσθηση. Ακόμα και στο χειρουργείο το καταλαβαίνεις με ψηλάφηση.

Επειδή μετά την χθεσινή εξέλιξη, η δικές μου ελπίδες για να σωθεί αυτός ο άνθρωπος είναι λιγοστές, εύχομαι (και προσεύχομαι) να μην πονέσει. Να μην βασανιστεί.
Γιατί εδώ ισχύει η φράση: "Ούτε στον εχθρό μου"!

* Η φωτογραφία είναι το πρωτοσέλιδο του «Ελεύθερου Τύπου» της 9ης Οκτωβρίου 2007.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Khfisiotus taxitzidus

Από την ημέρα που μετακόμισα μόνιμα στα Βόρεια Προάστεια έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Εξωπραγματικές συμπεριφορές, εξωφρενικά look, παράξενα έθιμα και εξωγήινες φυλές.
Τότε άναψε ο γλόμπος πάνω από τις (σε ανάταση) τρίχες της κεφαλής μου! Θα παρατηρώ αυτές τις αξιοπρόσεκτες φυλές βορείων προαστείων. Σαν εκείνους τους τύπους που κάθονται με τις ώρες και παρατηρούν τα πουλιά. Υστερα θα μεταλαμπαδεύω τις γνώσεις που ανακτώ από την πολλή παρατήρηση στο αγαπημένο μου blog!
Let the show begin!

KHFISIOTUS TAXITZIDUS
Μια από τις φυλές που αντιμετωπίζω καθημερινά είναι η φυλή των Khfisiotus taxitzidus (Κηφισιωτών ταξιτζήδων) και σας παραθέτω τα κυριότερα χαρακτηριστικά της σπάνιας αυτής φυλής.
1. Οι Khfisiotus taxitzidus είναι συναισθηματικοί. Συχνάζουν στον σταθμό του ηλεκτρικού της Κηφισιάς, με τον οποίο δείχνουν απίστευτα δεμένοι συναισθηματικά. Μόλις φύγουν δεν βλέπουν την ώρα να ξαναγυρίσουν πάλι εκεί... Γι' αυτό και διαλέγουν μόνο κοντινές κούρσες (η γκάμα των διαδρομών καλύπτει μόνο τα προάστεια της Κηφισιάς).
2. Οι Khfisiotus taxitzidus είναι κοινωνικοί. Δεν αντέχουν να μένουν μόνο με έναν πελάτη στο ταξί. Γι' αυτό δεν ξεκινούν και περιμένουν καρτερικά να έρθει και το επόμενο τρένο για να γεμίσει το ταξί. Κι αν δεν ταιριάζουν και απόλυτα οι κούρσες, τι έγινε; Καλή καρδιά!
3. Οι Khfisiotus taxitzidus είναι κατά της αστυφιλίας. Γι' αυτό και αρνούνται κατηγορηματικά να κατεβάσουν τους πελάτες τους στην Αθήνα. Για την ακρίβεια, το κατώτερο σημείο που θα σε πάνε είναι το Μαρούσι. Κι αυτό αν είσαι τυχερός και ο συγκεκριμένος Khfisiotus taxitzidus δεν είναι και τόσο ιδεαλιστής.
5. Οπως όλες οι μεγάλες ιδέες, έτσι και η εμμονή τους στην αποκέντρωση τους έχει στιγματίσει ως περιθωριακούς και τους έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο των ανδρών της τροχαίας. Συχνά-πυκνά οι άνδρες της τροχαίας παραφυλάνε στον ηλεκτρικό σταθμό της Κηφισιάς προκειμένου να τσακώσουν όποιον Khfisiotus taxitzidus αρνηθεί να μεταφέρει πελάτη κάτω του Αμαρουσίου.
Ομως ένα βασικό χαρακτηριστικό των Khfisiotus taxitzidus είναι η ευφυΐα. Ενώ στην αρχή υπέκυπταν στον πόλεμο της εξουσίας, δεν άργησαν να βρουν διέξοδο. Ετσι, όταν δέχονται παρατήρηση από την τροχαία, παίρνουν τον πελάτη, τον μεταφέρουν πάνω από τον σταθμό, στη λεωφόρο Κηφισίας και στη συνέχεια του βρίσκουν ένα ... αλλοδαπό ταξί για να τον μεταφέρει στον προορισμό του.

6. Οι Khfisiotus taxitzidus διαθέτουν έμφυτη περιέργεια. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό από το οποίο μπορείς να τους ξεχωρίσεις. Οταν τους πετύχεις στο δρόμο και σηκώσεις το χέρι, πριν πλησιάσουν εντελώς θα σε ρωτήσουν "πού πας"; Δεν είναι αδιάκριτοι. Και δεν θα σε κουτσομπολέψουν. Απλά θέλουν να ξέρουν τα πάντα. Κάτι σαν την Τατιάνα...

7. Οι Khfisiotus taxitzidus είναι ξεχασιάρηδες. Ξεχνούν συνέχεια να ανεβάσουν το σημαιάκι με την ένδειξη "ΕΛΕΥΘΕΡΟ".
8. Οι Khfisiotus taxitzidus είναι ρατσιστές. Κοιτούν με μισό μάτι όσους "αλλοδαπούς" ταξιτζήδες αράξουν στον ηλεκτρικό σταθμό. Ομως επειδή είναι κατά της βίας τους διώχνουν με τρόπο...
9. Οι Khfisiotus taxitzidus έχουν οπαδούς και σε άλλα σημεία της πρωτεύουσας. Λένε ότι αντίστοιχα χαρακτηριστικά έχουν και οι glyfadiotus taxitzidus και οι pireotus taxitzidus (σε πολύ μικρότερο βαθμό).

Προσοχή!!! Εξαπλώνονται!!!
Μην τους ταϊσετε μετά τις 12.00!
Μην τους καταβρέξετε!
Απλά αν έχετε λίγο ελεύθερο χρόνο επιλέξτε ως διαδρομή το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα...

Υ.Γ.: Το σκίτσο είναι του εξαιρετικού (σύμφωνα με τον Μύθο μου) σκιτσογράφου Soloup.
Οσο για την άδεια οδήγησης είναι του αγαπημένου μου Robert DeNiro από το έργο "Taxi Driver".

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Μια όμορφη μέρα...

Το Σάββατο βάψαμε το σπίτι του «Χαμόγελου του Παιδιού» στα Μελίσσια επιδιώκοντας να δούμε περισσότερα τέτοια παιδικά χαμόγελα...


Δεν έκανα τίποτα το σπουδαίο. Όσο το αναλογίζομαι παιδευόμουν τόσες ώρες για να βάψω μια σειρά λευκά κάγκελα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω και μεγάλη προϋπηρεσία. Έχω να δηλώσω μόνο μερικά δωμάτια σε ένα φιλικό σπίτι και μια ξύλινη βιβλιοθήκη. Υπήρχε και ένας βαθμός δυσκολίας. Ο ήλιος που ζεμάταγε και ξερόψηνε το κεφάλι μου. Το καπελάκι της Vechro δεν έκανε και πολύ καλή δουλειά...


Όμως έφυγα από εκεί πραγματικά ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!

Γιατί έβαλα κι εγώ ένα χεράκι να γίνει πιο όμορφο ένα σπίτι που στεγάζει κάποια παιδιά μόνα ή πληγωμένα. Αν κατάφερα να κάνω έστω και ένα παιδί να χαμογελάσει αισθάνομαι τυχερή.

Έφυγα από εκεί με ένα πλατύ χαμόγελο. Όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί χαμογελούσαν και βάζω στοίχημα πως θα χαμογελούσαν και για την υπόλοιπη μέρα. Είναι τόσο αναζωογονητικό να βρίσκεσαι ανάμεσα σε χαρούμενους ανθρώπους.

Ανθρώπους που θέλουν μέσα από την καρδιά τους να προσφέρουν. Ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ακόμα και μικρά παιδιά με λευκές μπλούζες του ΑΝΤ1 -σαν φουστάνια- που με έναν κουβά στο χέρι προσπαθούσαν να βάλουν μια πινελιά σε αυτή την όμορφη πρωτοβουλία.

Έφυγα από εκεί ευτυχισμένη γιατί γνώρισα τη Βαρβάρα.
Ένα κορίτσι 12 ετών που ζει εκεί. Δεν τόλμησα να ρωτήσω πώς και γιατί. Ένα μελαχρινό αγοροκόριτσο με λαμπερά μάτια που με ξενάγησε στα ζώα που φιλοξενούνται στο σπίτι. Που περάσαμε περίπου 10 λεπτά μαζί και δεν μπορώ να ξεχάσω το χαμόγελό της! Που με 1-2 σαχλαμάρες την έκανα να σκάσει στα γέλια και νιώθω περήφανη γι’ αυτό.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το χαμόγελο ενός παιδιού...

Έφυγα από εκεί 10 πόντους ψηλότερη!
Και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα επιστρέψω.

Υ.Γ. 1: Τόσο οι υπεύθυνοι του σπιτιού, όσο οι άνθρωποι του ΑΝΤ1 και της Vechro ήταν απίστευτα εξυπηρετικοί και με απίστευτα καλή διάθεση να βοηθήσουν.
Υ.Γ. 2: Δεν μπορεί κανείς να παραλείψει να αναφερθεί στο catering που ξεχείλιζε από καφέ, χυμούς, μπισκοτάκια και αργότερα από μεζεδάκια, παρόλο που το μόνο που χρειάστηκα ήταν ένας καφές.
Υ.Γ. 3: Ένα μεγάλο «μπράβο» στα παιδιά ενός σχολείου που ήρθαν και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.
Υ.Γ. 4: Guest star η υπέροχη -ροζ/φούξια- μικρούλα του Σταύρου Μονεμβασιώτη! Γλυκιά και αφράτη σαν λουκουμάκι!
Υ.Γ. 5: Second Guest Star ο Βασίλης Αδαμόπουλος!!! Ε, ναι λοιπόν τον γνώρισα!